Non hai nada que me impida avanzar. Iván Santos ten 19 anos. Uns anos que estiveron marcados polas visitas aos hospitais. Nada máis nacer detectáronlle un problema no corazón que o levou de quirófano en quirófano durante os primeiros anos de vida. Na terceira operación chegaron as complicacións maiores ao contraer o chamado virus de quirófano, o que lle provocou unha gran perda de sangue e fixo necesario mobilizar a Comunidade de Madrid para conseguir reservas do seu grupo sanguíneo, 0 negativo.
Perda de mobilidade, falta de desenvolvemento da musculatura, acoso no colexio, diminución da capacidade pulmonar e danos no cerebro, debido ás paradas cardíacas que sufriu nunha das operacións, son só algunhas das secuelas que ten Iván.
Ademais, hai 6 anos, debido a un medicamento perdeu a visión dun ollo e, desde entón, padece xaquecas. Con todo, para Iván non hai nada que lle impida avanzar e seguir loitando polo que máis desexa facer na súa vida: chegar a ser funcionario, aínda que non descarta dedicarse profesionalmente a axudar familias e nenos que pasaron ou están a pasar pola súa mesma situación.
A súa nai, xunto con María Escudero e Belén Rueda, fundaron Menudos Corazones, unha entidade sen ánimo de lucro cuxa finalidade é levar a cabo os programas e actividades necesarios para mellorar a calidade de vida dos nenos e mozos con cardiopatías conxénitas e das súas familias.
Iván asegura que hai moita ignorancia sobre esta problemática e que os nenos foron moi crueis con el. Con todo, todos estes problemas fixérono medrar como persoa, calar as bocas daqueles que non crían nel e, o máis importante, demostrarse a si mesmo que pode con todo.
É un apaixonado do fútbol e acaba de rematar un ciclo de grao medio de Administración.
Para facer as prácticas decidiu vir á Fundación Alares, de onde di levar un moi bo recordo. Estas prácticas non laborais enmárcanse dentro do programa “Integrémonos para Sumar” da Fundación Alares, que engloba un conxunto de actividades dirixidas ás empresas e ás persoas con discapacidade, cuxo obxectivo é a INCLUSIÓN laboral destas en condicións óptimas para as empresas.
En palabras de Iván: “Na Fundación Alares sentinme coma na casa”. Aprendín moito, puiden poñer en práctica todo o que estudei e enchinme de ganas de seguir aprendendo máis”.
“Os dores de cabeza que me acompañan desde hai anos desapareceron. Ter a mente ocupada facendo o que a un lle gusta é a mellor terapia para todo. A mellor terapia para a felicidade, para a vida. E así me sentín eu aquí, feliz e realizado”, matizaba Iván. Hai algo mellor ca iso?
Iván non só destacou pola súa capacidade resolutiva, a súa concentración, as súas ganas de aprender ou polo ben que desempeñou as tarefas do día a día, senón que destacou, se cabe, aínda máis polos valores que nos ensinou, por contaxiarnos esa enerxía, esa vitalidade e esa actitude positiva, onde o que podes ou non podes facer o decides só ti mesmo.
Forza, coraxe, superación e positividade son calidades que forman parte del.
Iván, despois do verán, seguirá estudando nun campus universitario.
«Non hai nada que me impida avanzar»
Non hai nada que me impida avanzar. Iván Santos ten 19 anos. Uns anos que estiveron marcados polas visitas aos hospitais. Nada máis nacer detectáronlle un problema no corazón que o levou de quirófano en quirófano durante os primeiros anos de vida. Na terceira operación chegaron as complicacións maiores ao contraer o chamado virus de quirófano, o que lle provocou unha gran perda de sangue e fixo necesario mobilizar a Comunidade de Madrid para conseguir reservas do seu grupo sanguíneo, 0 negativo.
Perda de mobilidade, falta de desenvolvemento da musculatura, acoso no colexio, diminución da capacidade pulmonar e danos no cerebro, debido ás paradas cardíacas que sufriu nunha das operacións, son só algunhas das secuelas que ten Iván.
Ademais, hai 6 anos, debido a un medicamento perdeu a visión dun ollo e, desde entón, padece xaquecas. Con todo, para Iván non hai nada que lle impida avanzar e seguir loitando polo que máis desexa facer na súa vida: chegar a ser funcionario, aínda que non descarta dedicarse profesionalmente a axudar familias e nenos que pasaron ou están a pasar pola súa mesma situación.
A súa nai, xunto con María Escudero e Belén Rueda, fundaron Menudos Corazones, unha entidade sen ánimo de lucro cuxa finalidade é levar a cabo os programas e actividades necesarios para mellorar a calidade de vida dos nenos e mozos con cardiopatías conxénitas e das súas familias.
Iván asegura que hai moita ignorancia sobre esta problemática e que os nenos foron moi crueis con el. Con todo, todos estes problemas fixérono medrar como persoa, calar as bocas daqueles que non crían nel e, o máis importante, demostrarse a si mesmo que pode con todo.
É un apaixonado do fútbol e acaba de rematar un ciclo de grao medio de Administración.
Para facer as prácticas decidiu vir á Fundación Alares, de onde di levar un moi bo recordo. Estas prácticas non laborais enmárcanse dentro do programa “Integrémonos para Sumar” da Fundación Alares, que engloba un conxunto de actividades dirixidas ás empresas e ás persoas con discapacidade, cuxo obxectivo é a INCLUSIÓN laboral destas en condicións óptimas para as empresas.
En palabras de Iván: “Na Fundación Alares sentinme coma na casa”. Aprendín moito, puiden poñer en práctica todo o que estudei e enchinme de ganas de seguir aprendendo máis”.
“Os dores de cabeza que me acompañan desde hai anos desapareceron. Ter a mente ocupada facendo o que a un lle gusta é a mellor terapia para todo. A mellor terapia para a felicidade, para a vida. E así me sentín eu aquí, feliz e realizado”, matizaba Iván. Hai algo mellor ca iso?
Iván non só destacou pola súa capacidade resolutiva, a súa concentración, as súas ganas de aprender ou polo ben que desempeñou as tarefas do día a día, senón que destacou, se cabe, aínda máis polos valores que nos ensinou, por contaxiarnos esa enerxía, esa vitalidade e esa actitude positiva, onde o que podes ou non podes facer o decides só ti mesmo.
Forza, coraxe, superación e positividade son calidades que forman parte del.
Iván, despois do verán, seguirá estudando nun campus universitario.
